Twee dagen Brussel met Papy Blues
Nadat we afgelopen vrijdag bij Papy Blues over de vloer waren geweest en een zeer openhartig interview hadden afgenomen, was het op zaterdag tijd om samen met hem naar Brussel te reizen om hem aan het werk te zien. Helaas was zijn favoriete plekje in Brussel ingenomen door een zestal dixi-toiletten vanwege de Gaypride die gelopen zou worden die dag. Een grappig feitje: In België hebben ze voor homo- en bisexuelen het verzamelwoord ‘HOLEBI’S’ verzonnen.
Het leek er dus op dat Raphael (Papy Blues) vandaag ergens anders zou moeten spelen, en wel op de Grasmarkt. Vrijwel direct toen hij begon te spelen ontstond er een grote groep met luisteraars. Er werden veel foto’s en video’s gemaakt en veel van de passerende holebi’s begonnen te dansen. Na een uur moest er gestopt worden; in Brussel geld de regel dat straatmuzikanten alleen mogen spelen op de hele uren (12:00, 14:00, 16:00, 18:00 enz.) Wij gingen naar ons hostel om onze tassen van ca. 20 kilo even te droppen en op jacht te gaan naar een goede maaltijd.
De volgende dag ontmoetten we Raphael om 12:00 op zijn favoriete plek, waar de dixi-toiletten nu plaats hadden gemaakt voor de bebaarde Belg. Wederom trok hij direct veel publiek aan waaronder ontzettend veel Nederlanders. Opvallend was het om te zien dat veel van deze Nederlanders hem na een liedje veel geld gaven en hem aanspraken over zijn optreden bij De Wereld Draait Door. Zijn debuut op de Nederlandse televisie is overigens ook niet aan de Belgische media voorbij gegaan. Raphael liet ons een aantal krantenknipsels zijn met koppen als ‘Nederland kiest Papy Blues als beste oude rocker’. Raphael vertelde later die dag dat hij goed kan merken dat veel mensen hem gezien hebben op de Nederlandse televisie. 'Mensen herkennen me en willen graag laten merken dat ze weten wie ik ben, dikwijls willen ze een praatje maken en geven ze royaal'
Het was een mooi gezicht; een oude man met gitaar onder de Belgische zon met dansende kinderen, glimlachende oude stellen, de altijd filmende en facebookende jeugd en natuurlijk een bus vol met Japanners met hun overdreven professionele camera’s.
Na afloop deden we nogmaals een interview met Papy Blues. Hij vertelde over een aantal moeilijkheden die hij ervaart als straatartiest. 'Ik krijg veel van de mensen en dit zorgt regelmatig voor veel jaloezie bij andere artiesten en bedelaars. Ik geef op een dag in Brussel misschien wel 20 tot 30 euro weg aan andere artiesten en bedelaars om wat goodwill te kweken. Ik wil dat mensen zeggen dat ik veel krijg maar ook veel geef, zo probeer ik iedereen tevreden te houden. Ik heb eigenlijk geen vijanden hierdoor.' 
Ook vertelde hij dat hij nog erg twijfelt over zijn optreden in Paradiso tijdens de Nacht van Giel. Dit is de prijs die hij won bij DWDD. 'Mijn vrouw heeft wat gezondheidsproblemen en ik heb met haar afgesproken dat ik zoveel mogelijk mag spelen als ik wil, maar ik zal altijd dezelfde dag weer thuiskomen. Daarnaast sta ik niet ingeschreven bij de belastingsdienst en is het dus sowieso moeilijk om betaalde optredens te doen, bovendien ben ik te oud om veel te reizen en in hotels te slapen. Misschien dat ik het zal doen, in Paradiso, maar dan zal ik mijn gage doneren aan Unicef of iets dergelijks.'
Een kleine opsomming van alles wat ik nu heb mogen zien, horen en meemaken tot nu toe:
Het is interessant om te zien hoe groot de onderlinge verschillen zijn tussen de verschillend muzikanten. Bijvoorbeeld hoe ze hun geld verdienen en hoe ze gebruik maken van het internet…
Daniel Waples verkoopt voornamelijk cd’s op straat en via iTunes en Spotify. Het geld wat de mensen hem geven is meer een extra’tje. Dit gebeurt niet zoveel als bijvoorbeeld bij Papy Blues. Je zou kunnen zeggen dat Daniel eigenlijk het meest moderne marketingmodel gebruikt. Hij gebruikt youtube en social media zoveel mogelijk om traffic te genereren naar zijn website of naar de iTunes store. Hij is goed te vinden op het internet en dit is ook de reden dat hij op een dag 20 emails ontvangt met boekingen, uitnodigingen en samenwerkingsverzoeken. Een groot gedeelte van zijn inkomsten komen dan ook voort uit optredens, festivals (waaronder veel yogafestivals) en bruiloften. Het zal niet lang meer duren voordat Daniel toe is aan een manager of assistent. Zijn inkomstbronnen zijn in essentie dus eigenlijk niet anders dan die van een goed lopende band en ook zijn marketingstrategie komt sterk overeen.
CAMERA is een heel ander verhaal. Zij zijn weinig tot niet bezig met het verdienen van geld. Ze verkopen geen cd’s en krijgen ook niet veel giften. Hoe dit laatste komt is me nog niet geheel duidelijk. Misschien komt het doordat ze met het gezicht naar elkaar toe staan en dat hun ‘geldbak’ in het midden staat, waardoor het wat ongemakkelijker is om geld te geven. Inmiddels hebben ze wel een plaat opgenomen en zitten ze bij een independent label. Ik verwacht wel dat ze veel cd’s gaan verkopen als deze eenmaal gemixt en gemastered is, het is namelijk prachtige muziek. Opvallend is dat deze band niet ver verwijdert is van het internet hekelen. ‘It’s just too much and way to easy. You can find almost everything on the internet, you can watch and listen to amazing music all day, but it’t just not the real thing. We prefer to play live, we don’t focus on internet or social media. Of course it’s nice that people make video and put them out there, but it’s just too easy to stay at home to enjoy music.’ Je zou dus kunnen stellen dat hun marketingmodel overeenkomt met die uit de punk en DIY-cultuur voor de tijd van internet. Een groot contrast dus met Daniel.
Het verhaal van Papy Blues is weer heel anders. Hij verdient genoeg geld om zijn pensioen aan te vullen om wat royaler te leven. Al dit geld komt voor uit wat mensen hem geven op straat. Hij verkoopt geen cd’s, doet geen optredens en staat niet ingeschreven bij de belastingsdienst dus kan ook geen gage ontvangen. Hij is wel ontzettend dankbaar voor alle videos en foto’s die er van hem verschenen zijn op internet en social media. ‘Ik ben nu 76 en te oud om me nog te verdiepen in computers en internet, maar als ik jonger was had ik het zeker gedaan. Ik zeg nu vaak tegen mensen dat ik ze me Papy Blues noemen en dat ze me kunnen vinden op youtube. Ik ben heel dankbaar en heb veel van mijn bekendheid te danken aan het internet.’ Daarnaast kunnen we stellen dat Papy Blues nooit bij DWDD beland was zonder social media. Drie weken voor de uitzending plaatste Giel Beelen een oproep op facebook en twitter naar de contactgegevens van Papy Blues omdat hij niet te vinden was.
Dus nu hebben we een moderne uitbuiter van internet en social media, een band die er weinig van wil weten en iemand die blij is dat het bestaat, maar geen idee heeft hoe hij het zelf zou kunnen gebruiken omdat hij simpelweg te oud is. Een aantal mooie contrasten met interessante, en ook dramatische aspecten.
Dat was het weer… Nu in Hamburg aan het bijkomen en morgen door naar Copenhagen!

Twee dagen Brussel met Papy Blues

Nadat we afgelopen vrijdag bij Papy Blues over de vloer waren geweest en een zeer openhartig interview hadden afgenomen, was het op zaterdag tijd om samen met hem naar Brussel te reizen om hem aan het werk te zien. Helaas was zijn favoriete plekje in Brussel ingenomen door een zestal dixi-toiletten vanwege de Gaypride die gelopen zou worden die dag. Een grappig feitje: In België hebben ze voor homo- en bisexuelen het verzamelwoord ‘HOLEBI’S’ verzonnen.

Het leek er dus op dat Raphael (Papy Blues) vandaag ergens anders zou moeten spelen, en wel op de Grasmarkt. Vrijwel direct toen hij begon te spelen ontstond er een grote groep met luisteraars. Er werden veel foto’s en video’s gemaakt en veel van de passerende holebi’s begonnen te dansen. Na een uur moest er gestopt worden; in Brussel geld de regel dat straatmuzikanten alleen mogen spelen op de hele uren (12:00, 14:00, 16:00, 18:00 enz.) Wij gingen naar ons hostel om onze tassen van ca. 20 kilo even te droppen en op jacht te gaan naar een goede maaltijd.

De volgende dag ontmoetten we Raphael om 12:00 op zijn favoriete plek, waar de dixi-toiletten nu plaats hadden gemaakt voor de bebaarde Belg. Wederom trok hij direct veel publiek aan waaronder ontzettend veel Nederlanders. Opvallend was het om te zien dat veel van deze Nederlanders hem na een liedje veel geld gaven en hem aanspraken over zijn optreden bij De Wereld Draait Door. Zijn debuut op de Nederlandse televisie is overigens ook niet aan de Belgische media voorbij gegaan. Raphael liet ons een aantal krantenknipsels zijn met koppen als ‘Nederland kiest Papy Blues als beste oude rocker’. Raphael vertelde later die dag dat hij goed kan merken dat veel mensen hem gezien hebben op de Nederlandse televisie. 'Mensen herkennen me en willen graag laten merken dat ze weten wie ik ben, dikwijls willen ze een praatje maken en geven ze royaal'

Het was een mooi gezicht; een oude man met gitaar onder de Belgische zon met dansende kinderen, glimlachende oude stellen, de altijd filmende en facebookende jeugd en natuurlijk een bus vol met Japanners met hun overdreven professionele camera’s.

Na afloop deden we nogmaals een interview met Papy Blues. Hij vertelde over een aantal moeilijkheden die hij ervaart als straatartiest. 'Ik krijg veel van de mensen en dit zorgt regelmatig voor veel jaloezie bij andere artiesten en bedelaars. Ik geef op een dag in Brussel misschien wel 20 tot 30 euro weg aan andere artiesten en bedelaars om wat goodwill te kweken. Ik wil dat mensen zeggen dat ik veel krijg maar ook veel geef, zo probeer ik iedereen tevreden te houden. Ik heb eigenlijk geen vijanden hierdoor.' 

Ook vertelde hij dat hij nog erg twijfelt over zijn optreden in Paradiso tijdens de Nacht van Giel. Dit is de prijs die hij won bij DWDD. 'Mijn vrouw heeft wat gezondheidsproblemen en ik heb met haar afgesproken dat ik zoveel mogelijk mag spelen als ik wil, maar ik zal altijd dezelfde dag weer thuiskomen. Daarnaast sta ik niet ingeschreven bij de belastingsdienst en is het dus sowieso moeilijk om betaalde optredens te doen, bovendien ben ik te oud om veel te reizen en in hotels te slapen. Misschien dat ik het zal doen, in Paradiso, maar dan zal ik mijn gage doneren aan Unicef of iets dergelijks.'


Een kleine opsomming van alles wat ik nu heb mogen zien, horen en meemaken tot nu toe:


Het is interessant om te zien hoe groot de onderlinge verschillen zijn tussen de verschillend muzikanten. Bijvoorbeeld hoe ze hun geld verdienen en hoe ze gebruik maken van het internet…

Daniel Waples verkoopt voornamelijk cd’s op straat en via iTunes en Spotify. Het geld wat de mensen hem geven is meer een extra’tje. Dit gebeurt niet zoveel als bijvoorbeeld bij Papy Blues. Je zou kunnen zeggen dat Daniel eigenlijk het meest moderne marketingmodel gebruikt. Hij gebruikt youtube en social media zoveel mogelijk om traffic te genereren naar zijn website of naar de iTunes store. Hij is goed te vinden op het internet en dit is ook de reden dat hij op een dag 20 emails ontvangt met boekingen, uitnodigingen en samenwerkingsverzoeken. Een groot gedeelte van zijn inkomsten komen dan ook voort uit optredens, festivals (waaronder veel yogafestivals) en bruiloften. Het zal niet lang meer duren voordat Daniel toe is aan een manager of assistent. Zijn inkomstbronnen zijn in essentie dus eigenlijk niet anders dan die van een goed lopende band en ook zijn marketingstrategie komt sterk overeen.

CAMERA is een heel ander verhaal. Zij zijn weinig tot niet bezig met het verdienen van geld. Ze verkopen geen cd’s en krijgen ook niet veel giften. Hoe dit laatste komt is me nog niet geheel duidelijk. Misschien komt het doordat ze met het gezicht naar elkaar toe staan en dat hun ‘geldbak’ in het midden staat, waardoor het wat ongemakkelijker is om geld te geven. Inmiddels hebben ze wel een plaat opgenomen en zitten ze bij een independent label. Ik verwacht wel dat ze veel cd’s gaan verkopen als deze eenmaal gemixt en gemastered is, het is namelijk prachtige muziek. Opvallend is dat deze band niet ver verwijdert is van het internet hekelen. ‘It’s just too much and way to easy. You can find almost everything on the internet, you can watch and listen to amazing music all day, but it’t just not the real thing. We prefer to play live, we don’t focus on internet or social media. Of course it’s nice that people make video and put them out there, but it’s just too easy to stay at home to enjoy music.’ Je zou dus kunnen stellen dat hun marketingmodel overeenkomt met die uit de punk en DIY-cultuur voor de tijd van internet. Een groot contrast dus met Daniel.

Het verhaal van Papy Blues is weer heel anders. Hij verdient genoeg geld om zijn pensioen aan te vullen om wat royaler te leven. Al dit geld komt voor uit wat mensen hem geven op straat. Hij verkoopt geen cd’s, doet geen optredens en staat niet ingeschreven bij de belastingsdienst dus kan ook geen gage ontvangen. Hij is wel ontzettend dankbaar voor alle videos en foto’s die er van hem verschenen zijn op internet en social media. ‘Ik ben nu 76 en te oud om me nog te verdiepen in computers en internet, maar als ik jonger was had ik het zeker gedaan. Ik zeg nu vaak tegen mensen dat ik ze me Papy Blues noemen en dat ze me kunnen vinden op youtube. Ik ben heel dankbaar en heb veel van mijn bekendheid te danken aan het internet.’ Daarnaast kunnen we stellen dat Papy Blues nooit bij DWDD beland was zonder social media. Drie weken voor de uitzending plaatste Giel Beelen een oproep op facebook en twitter naar de contactgegevens van Papy Blues omdat hij niet te vinden was.

Dus nu hebben we een moderne uitbuiter van internet en social media, een band die er weinig van wil weten en iemand die blij is dat het bestaat, maar geen idee heeft hoe hij het zelf zou kunnen gebruiken omdat hij simpelweg te oud is. Een aantal mooie contrasten met interessante, en ook dramatische aspecten.

Dat was het weer… Nu in Hamburg aan het bijkomen en morgen door naar Copenhagen!

Next stop: Berlin

Morgen reis ik samen met Kevin af naar Berlijn om daar de band CAMERA to ontmoeten (http://www.myspace.com/wearecamera). Zij zijn begonnen op de straten en metrostations rondom de Berlijnse wijk Kreuzberg en zijn vooral bekend geworden door hun guerrilla-achtige manier van optreden. Zo speelden ze vaak voor de ingang van een venue waar honderden mensen stonden te wachten om naar binnen te kunnen… En goede manier om een geïnteresseerd publiek voor je te krijgen dacht ik zo. 

Andere zaken:

-Gisteren belde ik met Papy Blues en hij kijkt er erg naar uit om mij te ontmoeten. Zie hier ook het fragment van Papy Bleus in De Wereld Draait Door (http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/92921)

-Vandaag kreeg ik een email van Daniel Waples, de hangspeler uit London die ik interviewde in Amsterdam, dat hij door een auditie is gekomen waardoor hij op Duitse en Nederlandse publieke televisie komt. Ik hoop snel meer info te hebben hierover…

-Mijn backpack weegt maarliefst 20 kilo met alle videoapparatuur erin. Pfff…

20 KG!!

DE EERSTE TWEE DRAAIDAGEN:
Na een heel mooi, maar slopend weekend op Into The Spring (Vlieland) stond er op 1 mei alweer een afspraak met Daniel Waples, een hangspeler uit London. Ik zou hem ontmoeten in Amsterdam rond een uur of 3.
Toen ik wakker werd in Leeuwarden die ochtend dacht ik werkelijk bij mezelf ‘waar ben ik aan begonnen’. Ik ben normaal een vrij nuchter persoon en ‘het komt wel goed’ is een door mij geliefde uitspraak, maar in dit geval was ik ontzettend gespannen en onzeker. Een gevoel wat ik niet vaak in deze mate heb ervaren.
Aangekomen in Amsterdam had ik eerst afgesproken met Kevin Geurts die mij helpt bij het filmen van deze documentaire. Om 16:00 ontmoetten we dan eindelijk Daniel, een super opgetogen en spontane dude. We filmden hem terwijl hij voor het Centraal Station speelde, op het Damrak en daarna op een brug vlakbij de 9 straatjes. Daarna interviewde ik hem in een bruine kroeg onder het genot van een paar grote bieren.
De volgende dag gingen we met de trein naar Den Haag en hebben daar wederom gefilmd dat Daniel op straat speelt en ook daarna weer een interview gedaan op een terras.
Het is me ontzettend meegevallen terwijl ik van tevoren zo gespannen was. Ik ben erin geslaagd om een prachtig verhaal uit Daniel te krijgen over zijn verleden, struggles, familie, successen, het vele reizen en de grote rol die mobiele telefoons en het internet gespeeld hebben in hetgeen wat hij bereikt heeft. Dit laatste is natuurlijk erg interessant… Daniel vertelde me dat het gebeurt dat er mensen stoppen als hij aan het spelen is, geen enkele emotie tonen, hun telefoon pakken, beginnen met filmen en alleen maar naar het scherm kijken in plaats van naar hem. Wat ook gebeurt is dat mensen zijn website zien staan op zijn tas, erheen gaan met hun iphone en zijn cd downloaden terwijl ze naar hem staan te luisteren… Dit soort grappen waren 5 jaar geleden nog uit de kwestie, maar leveren Daniel vandaag de dag geld en succes op. Een mooi uitgangspunt voor een documentaire, lijkt me.

DE EERSTE TWEE DRAAIDAGEN:

Na een heel mooi, maar slopend weekend op Into The Spring (Vlieland) stond er op 1 mei alweer een afspraak met Daniel Waples, een hangspeler uit London. Ik zou hem ontmoeten in Amsterdam rond een uur of 3.

Toen ik wakker werd in Leeuwarden die ochtend dacht ik werkelijk bij mezelf ‘waar ben ik aan begonnen’. Ik ben normaal een vrij nuchter persoon en ‘het komt wel goed’ is een door mij geliefde uitspraak, maar in dit geval was ik ontzettend gespannen en onzeker. Een gevoel wat ik niet vaak in deze mate heb ervaren.

Aangekomen in Amsterdam had ik eerst afgesproken met Kevin Geurts die mij helpt bij het filmen van deze documentaire. Om 16:00 ontmoetten we dan eindelijk Daniel, een super opgetogen en spontane dude. We filmden hem terwijl hij voor het Centraal Station speelde, op het Damrak en daarna op een brug vlakbij de 9 straatjes. Daarna interviewde ik hem in een bruine kroeg onder het genot van een paar grote bieren.

De volgende dag gingen we met de trein naar Den Haag en hebben daar wederom gefilmd dat Daniel op straat speelt en ook daarna weer een interview gedaan op een terras.

Het is me ontzettend meegevallen terwijl ik van tevoren zo gespannen was. Ik ben erin geslaagd om een prachtig verhaal uit Daniel te krijgen over zijn verleden, struggles, familie, successen, het vele reizen en de grote rol die mobiele telefoons en het internet gespeeld hebben in hetgeen wat hij bereikt heeft. Dit laatste is natuurlijk erg interessant… Daniel vertelde me dat het gebeurt dat er mensen stoppen als hij aan het spelen is, geen enkele emotie tonen, hun telefoon pakken, beginnen met filmen en alleen maar naar het scherm kijken in plaats van naar hem. Wat ook gebeurt is dat mensen zijn website zien staan op zijn tas, erheen gaan met hun iphone en zijn cd downloaden terwijl ze naar hem staan te luisteren… Dit soort grappen waren 5 jaar geleden nog uit de kwestie, maar leveren Daniel vandaag de dag geld en succes op.

Een mooi uitgangspunt voor een documentaire, lijkt me.

Daniel Waples

Ik heb zojuist weer een mooi Skype gesprek gehad met Daniel (hang speler uit London). Ik zou hem sowieso ontmoeten op 1 en 2 mei in Amsterdam. Daarna moet hij door naar Keulen voor een optreden in een tv-show. Toen ik dat hoorde heb ik hem direct gevraagd of hij het erg zou vinden als ik met hem mee zou reizen naar Keulen. Mijn docu gaat immers over succesvolle straatmuzikanten en Daniel heeft door dit soort dingen eigenlijk bijna geen tijd meer om te spelen op straat.

Daarnaast vertelde hij ook dat hij op de 27ste van mei een album released… Op dit moment ben ik aan het kijken of het haalbaar is om hierbij te zijn. Eén ding is in ieder geval zeker: Deze jongen zit niet stil…

De Eerste Ontmoeting Staat Gepland!

Zojuist sprak ik Daniel Waples via Skype. Hij zit op dit moment in Spanje waar hij aan het skydiven was op een festival waar hij ook moest spelen. Na lang puzzelen hebben we uiteindelijk afgesproken in Amsterdam.

Daniel heeft het nog al druk, sterker nog: Daniel heeft eigenlijk geen tijd meer om muziek te maken op straat. Hij treed ontzettend veel op en is bijna iedere week ergens anders. 3 t/m 5 mei in Londen, 6 t/m 9 mei in Duitsland (Keulen en Berlijn), 10 t/m 16 mei in Manchester en 16 t/m 20 mei op Cyprus. En zo gaat het het hele jaar door.

Gelukkig had hij wel tijd om naar Amsterdam te komen op 1 en 2 mei…

Gisteravond laat kreeg ik een mailtje terug van Daniel, de hangspeler met dreads. Vreemd is het mailtje wel een beetje, maar komende week staat mijn skype dag en nacht aan…

Gisteravond laat kreeg ik een mailtje terug van Daniel, de hangspeler met dreads. Vreemd is het mailtje wel een beetje, maar komende week staat mijn skype dag en nacht aan…

Heb vandaag ook deze gasten gemaild. Op dit moment zitten ze nog in India muziek te maken, maar in de zomer komen ze weer naar Europa. Ik kan me in ieder geval voorstellen dat deze heren heel veel te vertellen hebben aangezien ze letterlijk de hele wereld over reizen met z’n tweeën en alles dus bekostigen met het maken van muziek.

What a way to live…